Το θρυλικό γεφύρι της Άρτας, ορόσημο της πόλης πήρε την τελική του μορφή το 1612. Ωστόσο τα θεμέλια του γεφυριού δείχνουν ότι στη θέση αυτή υπήρχε γέφυρα ήδη από τους κλασσικούς ή ελληνιστικούς χρόνους. Η τελευταία προσθήκη έγινε στους χρόνους της Τουρκοκρατίας, όταν ανυψώθηκε το οδόστρωμα, οπότε το γεφύρι πήρε τη σημερινή του όψη.
Θρύλος και μαστοριά συναντιούνται πάνω στο υπέροχο αυτό κτίσμα, που αποτελεί και την πιο εντυπωσιακή υποδοχή της πόλης στον επισκέπτη που έρχεται απ” τα δυτικά, όπως και το εντυπωσιακότερο αντίο της για κείνον που τη γνώρισε και την αποχαιρετάει.
Η ιστορία του γεφυριού της Άρτας είναι πολύ παλαιότερη απ” ό,τι ίσως θα νόμιζε κανείς, επηρεασμένος απ” το γνωστό δημοτικό τραγούδι και την εποχή που αυτό αντιπροσωπεύει. Η σημερινή του όψη είναι η κατάληξη πολλών κατά καιρούς συμπληρώσεων και ανακατασκευών του αρχικού κτίσματος. Η ίδια η δομή και ο τρόπος κατασκευής του μαρτυρούν για τις διάφορες φάσεις ολοκλήρωσης του έργου και μας οδηγούν στην αφετηρία της ιστορίας του.
Είναι γνωστή στο πανελλήνιο η δημοτική παραλογή του «Γεφυριού της Άρτας», που 45 μάστορες και 60 μαθητάδες το κτίζανε, το ξανακτίζανε και εκείνο δεν στέριωνε. Η μυθοπλασία αυτή μπορεί να στηρίζεται στις διάφορες φάσεις κατασκευής της γέφυρας ακόμα και στην ορμητικότητα του Άραχθου που ίσως συχνά κατέστρεφε τους ανθρώπινους μόχθους. Η παραλογή αυτή έδωσε τροφή για σκέψη σε πολλούς λογοτέχνες σε ολόκληρο τον κόσμο και δε είναι τυχαίο ότι με βάση αυτή έχουν γραφτεί δυο θεατρικά έργα ακόμα και μια όπερα.
Δίπλα στο γεφύρι βρίσκεται ο πλάτανος του Αλή Πασά, ο οποίος αποτελεί ένα  υπεραιωνόβιο δέντρο. Οι ντόπιοι λένε ότι στον ίσκιο του καθόταν ο Αλής και έβλεπε κρεμασμένους από τα κλαδιά του όσους είχε καταδικάσει σε θάνατο.