Πάπιγκο
Το Πάπιγκο είναι χτισμένο στους πρόποδες της Αστράκας. Χωρισμένο σε δυο συνοικισμούς το Μεγάλο και το Μικρό Πάπιγκο, που απέχουν μεταξύ τους δυο χιλιόμετρα. Εντυπωσιακό στοιχείο του τοπίου αποτελούν οι πέντε επιβλητικοί «πύργοι» της Αστράκας που υψώνονται πάνω από τους οικισμούς.
Το μεσοχώρι του Μεγάλου Παπικό έχει υψόμετρο 960μ.Σημαντικά μνημεία είναι ο Ναός του Αγίου Βλασίου (1852 μ.Χ.) κτισμένος πάνω σε ερείπια παλιότερου ναού (912 μ.Χ.), το καμπαναριό (1887 μ.Χ.), το δημοτικό σχολείο (1897) οπού στεγάζεται και πολύτιμη βιβλιοθήκη του Μιχ. Αναγνωστόπουλου, ο Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου (1774 μ.Χ.), ο Ιερός Ναός Αγίας Παρασκευής που θεωρείται η παλαιότερη του χωριού, η εκκλησία Παναγιάς Παλιουρής (980μ.Χ.)
Στο δρόμο από το Μεγάλο προς το Μικρό Πάπιγκο υπάρχουν μικρές φυσικές πισίνες που ονομάζονται κολυμπήθρες.
Το Μικρό Πάπιγκο έχει υψόμετρο 1000μ.Σημαντικό μνημείο η εκκλησία των Ταξιαρχών, το τέμπλο της έχει περίτεχνο διάκοσμο και ξεχωριστές εικόνες. Στο Μικρό Πάπιγκο βρίσκεται το Κέντρο Ενημέρωσης για την Φύση και τον Πολιτισμό στο Ζαγόρι του WWF Ελλάς.

Άγιος Μηνάς
Το χωριό Άγιος Μηνάς ιδρύθηκε γύρω στα 1750 μ.Χ., η αρχική ονομασία του ήταν Ερευνίκιο και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 640 μέτρα. Η παράδοση αναφέρει ότι αυτός ο μεγάλος οικισμός διαλύθηκε ύστερα από αιματηρή σύγκρουση ανάμεσα στις οικογένειες των δύο προκρίτων του χωριού, Σταμάτη και Γεραίνη. Το σημερινό όνομα του χωριού προέρχεται από την ομώνυμη εκκλησία. Η σημερινή θέση του χωριού δεν είναι εκείνη του μεγάλου οικισμού που βρισκόταν δυτικά του κάστρου και γνώρισε σημαντική ακμή την βυζαντινή εποχή. Ο Ι. Λαμπρίδης τοποθετεί εδώ την βυζαντινή πόλη Ρευνίκο, φημισμένη για τον πλούτο της που καταστράφηκε από τους Τούρκους το 1385. Το οχυρωμένο ύψωμα «Καστράκι» αποτελεί το κέντρο γύρω από το οποίο αναπτύχθηκε ο οικισμός από τους ελληνιστικούς χρόνους. Πιθανολογείται ότι η περιοχή χρησιμοποιούνταν ως στρατόπεδο από τον βασιλιά της Ηπείρου Πύρρο.Κατά την περίοδο του ελληνοϊταλικού πολέμου η περιοχή χρησιμοποιήθηκε για την άμυνα του στρατού μας, ενώ το 1943 το χωριό κάηκε από τους Γερμανούς.

Μεσοβούνι
Η σημερινή θέση του χωριού, σε υψόμετρο 630 μέτρων, δεν δικαιολογεί αυτή την ονομασία, αφού δε βρίσκεται ανάμεσα σε βουνά. Μεταφέρθηκε στη θέση αυτή με τους κατοίκους του, από την παλαιά του, περιοχή κοντά στο εικόνισμα του Αγίου Χαραλάμπους, πραγματικά ανάμεσα στα βουνά.
Είναι άγνωστο πότε ακριβώς ιδρύθηκε το χωριό αυτό. Προϋπήρχε πάντως του ερχομού των Τούρκων. Στην σημερινή του θέση μεταφέρθηκε στις αρχές του 16ου αιώνα. Μέχρι τότε βρισκόταν στην τοποθεσία «Παλιοχώρι». Στα τέλη του 17ου αιώνα οι Τουρκαλβανοί της Καραμουρατιάς απέσπασαν με τη βία την ακίνητη περιουσία των χωριών Αγίου Μηνά και Μεσοβουνίου. Οι κάτοικοι των χωριών αυτών μετοίκησαν οριστικά. Οι Τουρκαλβανοί πούλησαν τα χωράφια του Μεσοβουνίου στον ηγούμενο της Μονής των Ραβενίων, Δανιήλ.
Ο ηγούμενος Δανιήλ εγκατέστησε στην περιοχή Μεσοβουνίου οικογένειες κοντινών περιοχών, το έτος 1745. Το έτος αυτό θεωρείται και η χρονολογία ίδρυσης του σημερινού χωριού. Γύρω στα1750 ο ηγούμενος της μονής Αρτσίστας Δαμιανός έφερε ζευγίτες για να καλλιεργήσουν τα χωράφια, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν εκεί μόνιμα. Οι κάτοικοί του δεν ταξίδευαν και το χωριό δεν είχε την εξέλιξη των άλλων. Μέχρι το 1860 δεν υπήρχε εκκλησία, ενώ υπήρχε μόνο γραμματοδιδασκαλείο-2 τάξεις- όπου διδάσκονταν ανάγνωση και γραφή και οι στοιχειώδεις μαθηματικές πράξεις. Το 1885 ιδρύεται δημοτικό σχολείο με 4 τάξεις. Την ίδια εποχή ο πληθυσμός ανέρχεται σε 140 άτομα. Το 1940 με τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο εγκαταλείπεται και λεηλατείται από του Ιταλούς. Κάηκαν 2 σπίτια και υπήρξαν 7 θύματα. Σημαντικό μνημείο η εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου 1858.

Αρίστη
Η παλαιότερη ονομασία του χωριού ήταν Αρτσίστα. Η παράδοση αναφέρει ότι το χωριό κατοικήθηκε από τους κατοίκους του Βόπατη, χωριού απέναντι από την Αρίστη, οι οποίοι επειδή στην περιοχή τους έπεφταν βράχοι και σκότωναν ανθρώπους και ζώα, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το χωριό τους.
Επίσης οικογένειες από τον Άγιο Μηνά μετακόμισαν στην Αρτσίστα. Οι κάτοικοί της ταξίδευαν ως επί το πλείστον στη Σερβία. Οι γυναίκες που έμεναν πίσω, εργάζονταν σκληρά και πολλές φορές πάντρευαν τα ανήλικα παιδιά τους.
Το 1380 το χωριό οχυρώθηκε από τον Δεσπότη της Ηπείρου για να αντιμετωπίσει τους Τούρκους. Ήταν από τα πρώτα χωριά στα οποία συστάθηκαν σχολεία και από το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα διατηρούσε αλληλοδιδακτικό, το 1895 ελληνικό ενώ από το 1900 και Παρθεναγωγείο. Μια ώρα και μισή δυτικά της Αρίστης, υπάρχει μικρή λίμνη, η «λίμνη της Αρτσίστας». Στην ανατολική της όχθη υπάρχει μεγάλος λόφος, όπου είναι τα ερείπια του Γκαλμπάχι (χωριό 20 οικιών που διαλύθηκε γύρω στο 1840).
Μια ώρα δυτικά της λίμνης βρίσκονται τα 100 καλύβια όπου έμεναν οι γυναίκες που καλλιεργούσαν τα γύρω χωράφια. Στο χωριό Αρίστη υπάγεται διοικητικά και ο οικισμός Βίκος ή Βιτσικό. Υπάρχουν διαφορετικές εκδοχές για το τοπωνύμιο. Η πρώτη εκδοχή υποστηρίζει ότι η λέξη Βιτσικό έχει σλάβικη ρίζα και σημαίνει «τόπος όπου βρίσκονται φασόλια», ενώ η αντίθετη άποψη υποστηρίζει ότι έχει αλβανική ρίζα και σημαίνει γέφυρα από μονόξυλο, η περάστρα. Ο οικισμός είναι κτισμένος σε υψόμετρο 770 μέτρα, στη δυτική είσοδο της χαράδρας του Βίκου, από όπου πήρε και το όνομα του.
Η θέση στην οποία είναι κτισμένος ο οικισμός προσφέρει εκπληκτική θέα προς όλες τις κατευθύνσεις αλλά κυρίως προς την μεριά της χαράδρας του Βίκου, με τις πηγές του ποταμού Βοϊδομάτη και το εξωκκλήσι της Παναγίας να διακρίνονται ακριβώς κάτω από τον οικισμό και ένα αρκετά μεγάλο μέρος της χαράδρας να είναι ορατό από τα παρατηρητήρια.

Βίκος
Ο  οικισμός του Βίκου διοικητικά ανήκει στην τοπική κοινότητα Αρίστης. Πήρε το όνομα του από το ομώνυμο φαράγγι. Προέρχεται από το αλβανικό vig-u που σημαίνει γέφυρα. Βρίσκεται σε υψόμετρο 770μ. και απέχει 5χιλ. από την Αρίστη. Είναι κτισμένο στην ακραία απόληξη της κορυφής του Καστρακίου (1335μ.), πάνω από τις πηγές του Βοϊδομάτη σε ένα σημείο με καταπληκτική θέα σε όλο το φαράγγι του Βίκου. Γύρω από τη λιθόστρωτη πλατεία βρίσκεται το παλιό σχολείο και η εκκλησία του Αγίου Τρύφων (1971). Ο Βίκος αποτελεί μια από τις αφετηρίες για ορειβατική διαδρομή στο φαράγγι του Βίκου. Σε 45 λεπτά πορείας από τις πηγές του Βοϊδομάτη, υπάρχει η Μονή της Παναγίας Βίκου. Σήμερα σώζεται μόνο το καθολικό της κτισμένο το 1738.