ΙΕΡΟΙ ΝΑΟΙ & ΑΣΚΗΤΑΡΙΑ
Η θρησκεία και η πίστη για εμάς, τους Έλληνες, αποτελούσαν ανέκαθεν αναπόσπαστα στοιχεία της εθνικής μας ταυτότητας. Τα ιερά αξιοθέατα, άρρηκτα συνδεδεμένα με την τοπική κουλτούρα και την τέχνη της εποχής ελκύουν κάθε χρόνο το ενδιαφέρον τουριστών που αναζητούν τη βαθύτερη γνώση των παραδόσεων και της τέχνης με τη θρησκεία. Αναζητήστε τα προαιώνια σύμβολα της χριστιανικής μας πίστης στους ναούς και τα ασκηταριά που δεσπόζουν με τη λιτή αρχιτεκτονική τους σε πανέμορφες τοποθεσίες του Δήμου μας και νιώστε ιερό δέος υπό το βλέμμα των ασκητικών μορφών και κατάνυξη από τη φύση που υποκλίνεται στην πνευματικότητα των χώρων.

ΑΓΙΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΙ
Νοτιοανατολικά του χωριού Μόρφη (παλιό Μορφάτι) σε μια μικρή σπηλιά του βουνού Ερημίτης (518μ.), εκεί που η φύση κυριαρχεί, δεσπόζει αγέρωχο το Ασκηταριό του Αγίου Αρσενίου.
Αφιερωμένο στον Άγιο Αρσένιο, το εκκλησάκι, σύμφωνα με επιγραφή που υπάρχει στην δεξιά άκρη του χτιστού τέμπλου του, ιστορήθηκε από τους Χιονιαδίτες αγιογράφους Αναστάσιο και Παντούλη το 1872. Το τέμπλο του Ναού είναι λιθόκτιστο, ενώ στις τοιχογραφίες που υπάρχουν, ο Άγιος Αρσένιος, παραδόξως, εικονίζεται όχι ως μοναχός, αλλά ως ιεράρχης.
Ο Άγιος Αρσένιος είναι ο προστάτης του χωριού και η μνήμη του γιορτάζεται στις 8 Μαΐου. Την ημέρα αυτή οι προσκυνητές συγκεντρώνονται στην σπηλιά στο εκκλησάκι για να τον τιμήσουν και να τον δοξάσουν. Θεωρείται δε ότι είναι θαυματουργός και γι’ αυτό το νερό που τρέχει από την οροφή της σπηλιά και της εκκλησίας μαζεύεται σε μπουκαλάκια από τους πιστούς και το κρατούν ως αγίασμα.
Η τοποθεσία παρουσιάζει θρησκευτικό και φυσιολατρικό ενδιαφέρον, ενώ υπάρχει και εύκολη πρόσβαση μέσω μονοπατιού, που ξεκινάει από το χωριό Μόρφη.

ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΕΡΔΙΚΑΣ
Στους πρόποδες της Δυτικής πλαγιάς του βουνού της Αγιάς (927 μ.), δίπλα σ’ ένα μικρό ποταμάκι με πολλά θεόρατα πλατάνια κι ελιές γύρω του, και σ΄ απόσταση 4 περίπου χιλιομέτρων από το χωριό Πέρδικα, βρίσκεται ένα από τα νεότερα μοναστήρια του νομού Θεσπρωτίας, αφιερωμένο στον Αγ. Αθανάσιο.
Η Μονή του Αγ. Αθανασίου Πέρδικας ήταν χτισμένη στην πλαγιά του βουνού, αλλά το 1811, όπως αναφέρεται στο εξωτερικό υπέρθυρο του καθολικού της μεταφέρθηκε στη σημερινή της τοποθεσία. Αφορμή για το χτίσιμο του μοναστηριού, κατά την παράδοση, στάθηκε η ανεύρεση της θαυματουργής εικόνας του Αγ. Αθανασίου στη μεγάλη ελιά, που βρίσκεται κοντά στο Ιερό Βήμα του καθολικού.
Στο εσωτερικό του ναού δεν υπάρχουν αγιογραφίες, από δε τις φορητές του εικόνες, ξεχωρίζουν οι 3 του Αγ. Αθανασίου (μία μεγάλη στο Νότιο τοίχο της εκκλησίας, μία άλλη μικρότερη, του 1967, στο Βόρειο τοίχο και η θαυματουργή, ασφαλώς, σε εικονοστάσι).
Κατά την εορτή της Μονής στις 2 Μαΐου, πραγματοποιείται ημερήσιο πανηγύρι στον διπλανό ελαιώνα ενώ την παραμονή πραγματοποιείται η λιτάνευση της θαυματουργής Εικόνας. Συνιστάται δε όχι μόνο για το θρησκευτικό, αλλά και για το φυσιολατρικό ενδιαφέρον της καθώς πλησίον της Μονής, υπάρχει το ομώνυμο περιπατητικό μονοπάτι μήκους 2 περίπου χιλιομέτρων, μιας δασώδης περιοχή πλησίον ποταμού που εκβάλει στο Καραβοστάσι.

ΑΓΙΟΝΗΣΙ

Στο κατάφυτο από πεύκα μικρό νησάκι – Αγιονήσι – που βρίσκεται στην είσοδο του Όρμου της Ηγουμενίτσας, υπάρχει το καθολικό της Μονής της Ζωοδόχου Πηγής, μετοχιού της Μονής Γηρομερίου Θεσπρωτίας.
Εις το μέσον της νησίδας υπάρχει παλαιόν ναίδριον αφιερωμένο  εις την Ζωοδόχον  Πηγήν, απροσδιορίστου χρονολογίας . Κατά την παράδοσιν, πριν από πολλά χρόνια εκεί λειτούργησε ανδρική  Μονή . Αυτό αποδεικνύεται από την ύπαρξη ερειπωμένων κελιών, ενός πηγαδιού, επιχωματωμένου σήμερα, καθώς καί από τήν εύρεσιν πολλών ανθρωπίνων οστών, κατά την πρόσφατη ανακαίνιση τού ναϊδρίου. Πέραν αυτών, δεν υπάρχουν κάποια επιπλέον ιστορικά στοιχεία, σχετικά με το Μετόχων αυτό.»
Το καθολικό της Μονής της Ζωοδόχου Πηγής είναι μικρή μονόκλιτη βασιλική, χωρίς πρόναο και τοιχογραφίες. Στην εξωτερική Δυτική πλευρά της εκκλησίας, έχει εντοιχιστεί μία μικρή ενεπίγραφη πλάκα, με δυσανάγνωστη χρονολογία.
Στα Δυτικά της εκκλησίας υπάρχουν τα ερείπια των κελιών του μοναστηριού, ενώ στα ΒΑ της, μία δεξαμενή βρόχινου νερού . Η επίσκεψη του Αγιονησιού γίνεται με καΐκι από την Ηγουμενίτσα (μισή ώρα διαδρομή). Την ημέρα εορτασμού της Μονής, την Παρασκευή μετά το Πάσχα, ξεκινούν από την Ηγουμενίτσα καΐκια που μεταφέρουν τους πιστούς και τελείται θεία λειτουργία.

ΜΟΝΗ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ

«Η Μονή των Ταξιαρχών Σούβλιασης (το παλιό όνομα του χωριού Άγ. Βλάσιος) ή Άη-Μιχάλης και «κλήσ’ε Μάδε» – δηλαδή «μεγάλη εκκλησιά» – κατά τους ντόπιους, βρίσκεται στη Βορινή πλαγιά ενός μικρού λόφου και σ’ απόσταση 3 χιλιομέτρων περίπου από το χωριό.
Το μόνο γνωστό από την ιστορία του μοναστηριού είναι, ότι ιδρύθηκε το 17ο αιώνα και συγκεκριμένα το 1637, κατά τον Μουσελίμη, ή το 1607, κατά το Σάρρα. Από το παλιό μοναστήρι σώζονται μόνο το ετοιμόρροπο καθολικό του και λίγα ερείπια γύρω του.
Οι τοίχοι αποτελούνται από καλοπελεκημένα τετράγωνα σπελολίθαρα, χωρίς σφήνες και μικρότερες πέτρες, δηλαδή lσοδομικής τέχνης καί κατασκευής. Απ’ άπάνου κάθε σειράς διέρχεται διπλή γριπίδα.
Το καθολικό του μοναστηριού, μικρή μονόκλιτη βασιλική χωρίς πρόναο, παρουσιάζει σήμερα (1995) ραγισμένους τοίχους και υποψίες μόνο αγιογραφιών στην εσωτερική επιφάνεια των τοίχων του. Έχει δηλαδή προδιαγεγραμμένο το μέλλον του!
Κοντά στη Μονή των Ταξιαρχών Σούβλιασης (10′ με τα πόδια), υπάρχει το καινούργιο εκκλησάκι του Άη-Δονάτου (μέχρι εκεί πηγαίνει αυτοκίνητο), χτισμένο, όπως φαίνεται, στα ερείπια παλιάς, αφιερωμένης στον ίδιο Άγιο, εκκλησίας. Ανάμεσα δε στον Άη­ Δονάτο και τον Άη-Μιχάλη υπάρχει ένα υπόγειο σπήλαιο, με πολύ στενή είσοδο, που, από μία σήραγγα με σταλακτίτες, οδηγεί στο γειτονικό Καλαμά (παλιά καταβόθρα;). Κατά το πανηγύρι του Άη-Δονάτου, οι νεαροί των γειτονικών χωριών ακολουθούν τη διαδρομή του υπόγειου αυτού ποταμού, αναζητούντες, από μεταφυσική περιέργεια ασφαλώς, τ’ αχνάρια του Αρχάγγελου Μιχαήλ για τον κάτω κόσμο!»

ΞΩΚΛΗΣΙΑ
Σκαρφαλωμένα στην κορυφή ενός βουνού ή δίπλα στην θάλασσα κάτω από τον ελληνικό ήλιο, κρυμμένα σε σπηλιές ή σκαλισμένα σε βράχους, τα εξωκλήσια μας αναμένουν γαλήνια τον ταπεινό ταξιδευτή να τα ανακαλύψει. Αγνά δημιουργήματα Θείας λατρείας, υπόσχονται να σας προσφέρουν απλόχερα την ηρεμία που υπάρχει στην σιωπή σ’ ένα τοπίο μοναδικό, αντάξιο του μεγαλείου του χώρου που περιβάλλουν.
Όλα έχουν κάτι να σας διηγηθούν και μια ιστορία να σας ψιθυρίσουν. Αφουγκραστείτε τα και νιώστε το βάθος της πνευματικότητας που κρύβουν.

Mονή Γηρομερίου
Mονή Γηρομερίου αποτελεί ένα από τα πιο ξακουστά και μάλιστα σε λειτουργία μοναστήρια της περιφέρειας της Ηπείρου.
Χρονολογείται γύρω στο 1.300 και είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Η Μονή Γηρομερίου, είναι ένα από τα – δυστυχώς – λίγα μοναστήρια στην Ήπειρο, που είναι επανδρωμένα και λειτουργούν. Η σημερινή Αδελφότητα αποτελείται από τρεις μοναχούς και εγκαταστάθηκε στη Μονή το 1989. Από τότε, ασχολείται επιμελώς με την αναστήλωση και συντήρηση του κτηριακού συγκροτήματος, το οποίο με την πάροδο των αιώνων είχε υποστεί σημαντικές φθορές, μέχρι του σημείου της ολοκληρωτικής κατάρρευσης σε κάποια από τα τμήματά του.
Σήμερα, είναι εντυπωσιακά ανακαινισμένη και οι εργασίες που επιτελέστηκαν και συνεχίζονται ακόμη, με προσοχή και σεβασμό στην τοπική παράδοση, εναρμονίζονται κατά το μεγαλύτερο δυνατό βαθμό στο μοναστηριακό περιβάλλον, χωρίς να αλλοιώνουν τον χαρακτήρα του μνημείου. Αποτελεί σημείο αναφοράς στη σύγχρονη Θεσπρωτία, με απήχηση σε όλη την ευρύτερη περιοχή της Ηπείρου. Χιλιάδες κόσμου, κυρίως προσκυνητές αλλά και τουρίστες, την επισκέπτονται σε όλη τη διάρκεια του έτους, καταφθάνοντας εδώ, είτε σε οργανωμένες ομαδικές εκδρομές, είτε και μεμονωμένα. Η Μονή λειτουργεί σύμφωνα με τους κανόνες του κοινοβιακού μοναχισμού στη διαβίωση των μοναχών αλλά και στο τυπικό και δέχεται προσκυνητές καθημερινά από την ανατολή μέχρι τη δύση του ηλίου. Δεν διαθέτει ξενώνα για μεγάλες ομάδες προσκυνητών και η φιλοξενία γίνεται μόνο κατόπιν συνεννοήσεως.